Gozd Martuljek in het Špikgebergte

31 mei 2023: Burgau – Gozd Martuljek (Slovenië) 266 km

1 juni 2023: Gozd Martuljek – Gozd Martuljek 0 km

De route naar Gozd Martuljek heeft een stevige verrassing in petto. Bij de grens tussen Oostenrijk en Slovenië ligt de Wurzenpass. De top ligt slechts op 1073 m hoogte. Maar schijn bedriegt. De bergpas is verboden voor auto’s met een aanhangwagen of caravan. De reden wordt meteen duidelijk. Een stuk weg van zo’n 600 m heeft een hellingsgraad van maar liefst 18%. De buscamper heeft de grootste moeite om de helling te trotseren en ik ben er ook niet helemaal gerust in. Het zijn de langste 600 m ooit en de opluchting bij de top is groot.

Het is vandaag feest want Patrick en mama Mieke zijn 38 jaar getrouwd. Het feest gaat door op het Camp Špik (https://www.camp-spik.com/) in Gozd Martuljek. Wat een toeval dat ik net die camping uitgekozen heb! We gaan gezellig uit eten en klinken ’s avonds op de volgende 38 jaar huwelijk.

Gozd Martuljek is een klein dorp, omringd door de bergen van de Julische Alpen. De omgeving staat bekend voor zijn groene bossen, watervallen, alpenweiden, meren en besneeuwde bergtoppen. De bergketen die deel uitmaakt van het Triglav nationaal park is ook gekend onder de naam Špikgebergte, genoemd naar de hoogste bergtop van 2472 m.

Het gebied rond Gozd Martuljek is de perfecte setting voor wandel- en fietsvakanties. Terwijl Patrick en mama Mieke een fietstocht maken naar Kranjska gora via goed gemarkeerde fietspaden, trek ik mijn wandelschoenen aan voor een van de vele wandelroutes in de buurt. Het traject leidt naar de attractieve Martuljek watervallen. De lager gelegen watervallen zijn makkelijk te bereiken via een vlakke route. Het water stort trapsgewijs naar beneden door een schilderachtige rivierbedding waar tientallen steenmannetjes door mensenhanden opgestapeld staan.

Om de hoger gelegen waterval te bereiken, komt er af en toe pittig klimwerk bij kijken. Het is soms een serieuze evenwichtsoefening over uitstekende boomwortels en rotsblokken. De route gaat via provisoir aangelegde bruggetjes over de stromende rivier en zo nu en dan wordt het pad ineens erg smal naast een afgrond. Het klimmen en dalen vraagt bijwijlen best wat concentratie. Voor zulke tochten liggen er handige wandelstokken in mijn bus. En ja, natuurlijk ben ik die vergeten! Betonnen trappen leiden naar een houten brug en een soort platform waar je een uitstekend zicht hebt op de waterval. Het water stort in een razende vaart 100 m naar beneden in een indrukwekkende rotsenkloof. Het is mogelijk om nog dichter bij de waterval te komen langs een korte via ferrata die gebouwd is op de naastgelegen rotsen. Er staat overal te lezen dat deze route enkel geschikt is voor ervaren klimmers. Uit veiligheidsoverwegingen laat ik dat traject links liggen.

De passage in deze wondermooie regio is van korte duur. Het Triglav nationaal park heeft nog veel meer te bieden en is uiterst geschikt voor langere wandel- en fietsvakanties. Ik geniet nog een laatste avond van een lekkere huisgemaakte maaltijd en een goed glas wijn in gezelschap van Patrick en mama Mieke.