Würzburg

25 – 26 maart 2024: Geel – Würzburg: 467 km

De regio rond Würzburg is gewoonlijk mijn eerste tussenstop op weg naar de Balkan. Würzburg staat bekend als het startpunt van de Romantische Strasse, een levendige universiteitsstad met barokke architectuur en heel veel wijn. Het wordt dringend tijd voor iets meer dan alleen maar een tussenstop. Deze keer maak ik voor de gelegenheid een korte citytrip. Wohnmobilstellplatz an der Friedensbrücke is niet meteen de meest gezellige camperplaats, maar wel heel geschikt voor een stadsbezoek. Het oude centrum ligt op loopafstand. In feite is het een grote mix parking met camperfaciliteiten naast de rivier de Main tussen de Friedensbrücke en de Alte Mainbrücke.

Würzburg was heel lang een zelfstandig vorstendom dat bestuurd werd door een bisschop. De bisschopsstad werd gesticht in het jaar 742 door een zekere Bonifatius. In de 17de eeuw was Würzburg berucht voor de heksenvervolgingen onder leiding van prins-bisschop Philipp Adolf van Ehrenberg. Maar liefst 200 zogenaamde heksen vonden onder zijn bewind de dood. Adolf is blijkbaar niet zo’n goede naamkeuze. Door toedoen van die andere Adolf werd Würzburg op 16 maart 1945 vanuit de lucht zwaar gebombardeerd door geallieerde troepen. Er vielen ruim 5000 slachtoffers en de stad werd bijna volledig verwoest. Van de meeste historische gebouwen bleef niet veel meer over en de heropbouw duurde maar liefst tot in de jaren ’80 van de vorige eeuw.

De Alte Mainbrücke is de oudste brug van de stad en die geeft toegang tot de oude binnenstad. Vermits de voetgangersbrug vlakbij de camperplaats ligt, begint daar de stadswandeling. De Oude Hoofdbrug werd gebouwd tussen 1473 en 1543 ter vervanging van een nog oudere Romaanse brug uit 1133. Vanaf de eerste helft van de 18de eeuw werden er beelden van heiligen en historische figuren op de brug geplaatst. Het bouwwerk werd vernietigd bij de bombardementen aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en nadien weer heropgebouwd. Op warme zomeravonden is het een populaire ontmoetingsplaats voor bezoekers en inwoners. Aan de rand van de brug aan de zijde van het oude stadsgedeelte kan je een glas wijn kopen bij een raam dat je vervolgens op de brug leegdrinkt, terwijl je geniet van het prachtige uitzicht. Vandaag is het een van de eerste zonnige lenteavonden en de glazen wijn zijn erg populair. En nee, ik heb geen glas wijn gedronken. De file om er een aan te kopen was veel te lang.

Omdat Würzburg eeuwenlang de thuishaven was van regerende bisschoppen staan er natuurlijk veel kerken, de ene al mooier dan de andere. Op de Marktplatz vind je de kleurrijke Mariakapel met een interessante geschiedenis. In de vroege 14de eeuw was deze locatie nog een moerassig gebied met een synagoge. Het was een buurt waar veel Joden woonden. Toen hier in 1347 een pestepidemie uitbrak, kregen de Joden daarvan de schuld. Dat resulteerde in een ware jacht op de Joodse bevolking. De synagoge werd verwoest en in de plaats kwam eerst een kleine houten kapel. De bouw van de huidige Mariakapel begon in 1377 en hoewel de werken nog niet helemaal klaar waren werd het kerkgebouw ingewijd in 1392. Men bleef de daaropvolgende eeuwen verder bouwen en renoveren. De bombardementen van 1945 zorgden voor zware beschadigingen en het duurde tot 1961 om alles te reconstrueren. Op het marktplein waar de Mariakapel zich bevindt, staat een obelisk. Je vindt er ook een aantal cafés, terrassen en permanente marktkramen. Hier worden vaak evenementen en festivals georganiseerd. Het mooie lenteweer zorgt voor volle terrassen en een druk bezochte markt.

Op dag twee duik ik dieper in de geschiedenis van bisschoppen van Würzburg. Ze woonden gedurende 500 jaar in de Vesting Marienberg op de met wijngaarden bedekte hellingen rond de stad. Ondanks zware beschadigingen tijdens een aantal oorlogen en enkele noodzakelijke renovaties is het complex nog steeds een belangrijk symbool van Würzburg. Om er te komen, moet je heel veel trappen lopen en de vesting zelf is niet toegankelijk voor het grote publiek. Wie een glimp van het interieur wil opvangen, kan een van de twee musea bezoeken die er ondergebracht zijn. De musea laat ik links liggen. Rond de vesting wandelen en de binnenkoer betreden is al een waar genot. Aan de versterkte burcht lijkt maar geen einde te komen en het uitzicht op de binnenstad is bijzonder indrukwekkend.

De prins-bisschoppen vonden op een bepaald moment dat hun stulpje op de heuvel niet meer voldeed aan de behoeften. Er werd werk gemaakt van een nieuwe woonst die nog grootser en mooier moest zijn. Vanaf 1720 werd de eerste steen gelegd van de moderne Residenz van Würzburg. Dit paleis staat op de Unesco Werelderfgoedlijst en is wel toegankelijk voor het publiek. Een entreeticket kost €9 en daarmee mag je een veertigtal kamers bezoeken. De tuinen rondom de Residenz zijn gratis toegankelijk.

Toen de geallieerden in 1945, Würzburg vanuit de lucht bombardeerden, vervulden ze hun opdracht grondig. De Residenz werd met de grond gelijk gemaakt. Enkel de imposante trappenhal overleefde de aanval zonder al te veel schade. Dat was een pluim op de hoed van architect Balthasar Neumann die destijds een erg sensationele en gewaagde constructie ontwierp op vlak van stabiliteit. Een van de laatste kamers van het paleisbezoek is gewijd aan de bombardementen en de wederopbouw. Op de grond markeert een dikke rode lijn de jaartallen waarop de renovatie van verschillende onderdelen van het paleis helemaal gerenoveerd waren. Deze lijn eindigt met het jaartal 2016. Dat is maar liefst 71 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Om een stadsbezoek in Würzburg perfect af te sluiten, moet je een glas wijn drinken op de Alte Mainbrücke. Vandaag is de file aan het wijnraam gelukkig minder lang. Het is een goed geolied systeem. Een wijnglas kost, afhankelijk van je keuze minstens €11. Het glas is goed gevuld en samen met de aankoop wordt een jeton afgeleverd. Wie het lege glas netjes terugbrengt, krijgt €5 terug. Op de brug loopt de “wijnsecurity” geregeld langs om alles in de gaten te houden. Het is verboden om je glas los te laten en op de leuning van de brug te zetten. Er volgde onmiddellijk een berisping toen ik het waagde om een “ongeoorloofde” foto te maken. Geen haar op mijn hoofd denkt eraan om het glas zomaar kapot te laten vallen. Het levert tenslotte nog €5 op.