Pieterpad: Millingen aan de Rijn – Groesbeek (20 km)

30 april 2025

Voor deze etappe zijn er geen organisatorische perikelen. Axel bleef na de wandeling van gisteren overnachten op Camping De Rijnhof. Wanneer hij ’s morgens naar huis rijdt, dropt hij me in het centrum van Groesbeek. Ik loop de etappe in omgekeerde richting.

In Groesbeek ligt een Canadese begraafplaats en het Vrijheidsmuseum. Hiervoor moet je even afwijken van het Pieterpad. Deze plekken staan niet aangeduid op het traject en bijgevolg mis ik ze allebei. Na enkele Groesbeekse straten loop ik plots tussen de landerijen, waar vandaag heel veel bedrijvigheid heerst. Mijn boerenverstand weet niet exact wat er gaande is, maar het lijkt erop dat het hooiseizoen begonnen is. Het gras wordt bijna overal gelijktijdig gemaaid. Het Pieterpad wordt af en toe zelfs even geblokkeerd.

Het interessantste gedeelte van deze route is ongetwijfeld de Duivelsberg, een groot natuurgebied in Berg en Dal bij de grens met Duitsland. De heuvel is 75,9 meter hoog en dat vraagt een heel klein beetje klimwerk. Het is een prachtig bosgebied met een fraai uitzicht. De bronnen in de dalen vormen kabbelende beekjes. Het bos wordt niet bewerkt of onderhouden. Er worden af en toe bomen gekapt voor de veiligheid van de bezoekers. Daardoor zijn er veel oude en dode bomen, die er misschien een beetje eng uitzien. De naam Duivelsberg klinkt onheilspellend, maar is dat in werkelijkheid niet. De heuvel lag tot 1949 in Duitsland en hoorde bij het dorp Wyler. In die tijd had men het over de Duffelsberg, genoemd naar de Duitse streek tussen Nijmegen en Kleef. Toch doen er ook verhalen de ronde die wel griezelig zijn. Ze gaan over twee verborgen zwarte waterpoelen tussen de bomen waar men vroeger de vrouwen verdronk die van hekserij beschuldigd werden. Deze mysterieuze poelen zijn niet te zien vanaf het Pieterpad. Ik heb het maar van horen zeggen…

Boven op de Duivelsberg staat een pannenkoekenhuis met een leuk terras. Het is alsof de duivel ermee gemoeid is, want de keet is nog gesloten bij mijn passage.

De Duivelsberg kent een rijke geschiedenis. Bovenop de heuvel ligt motte Mergelpe. Een motte is de primitieve voorganger van een middeleeuwse vesting. Op de Duivelsberg staat een burcht met twee motteheuvels: een hoge en een lage. Vanaf de hogere motte kijk je op de lager gelegen motte. Op de twee aarden heuvels stond vroeger wellicht een houten omwalling met een toren. Motte Mergelpe is mogelijk gebouwd door graaf Balderik rond het jaar 1000. De motteheuvels liggen vlak naast het Pieterpad. Je kan even afwijken en naar boven lopen.

Wie naar boven klimt, moet ook weer naar beneden. De route gaat in dalende lijn naar het Wylermeer, een natuur- en recreatiegebied op de grens van Duitsland en Nederland. Het meer is een restant van de vroegere Rijn. Het Wylermeer lag oorspronkelijk volledig in Duitsland, maar het werd in 1949 gedeeltelijk geannexeerd door Nederland ter compensatie van de geleden oorlogsschade. Talrijke watervogelsoorten komen er overwinteren. Aan de Nederlandse kant ligt een strand dat in de zomer populair is bij zonnekloppers. Het Pieterpad flirt in deze omgeving voortdurend met de grens. Soms ben je in Nederland en soms in Duitsland. Het is niet altijd even duidelijk wanneer je waar bent.

Na de natuurpracht van de Duivelsberg en het Wylermeer volgt een passage door het dorp Leuth. Het is minder mooi maar het heeft ook voordelen. Ze verkopen er ijsjes…

De laatste kilometers gaan door bomenlanen en landelijk gebied richting Millingen aan de Rijn. Nog 182 kilometer te gaan…