Op weg naar Sarajevo

3 mei 2019: Jajce – Sarajevo 162 km

Sarajevo is het doel. De stad heeft me vorig jaar aangenaam verrast. Het is tijd om de omgeving beter te verkennen. Het is altijd de intentie om tolwegen te vermijden, maar dat mislukt. Waar het precies fout loopt, weet ik niet eens meer. Plots is er dat verrekte tolpoortje. Achteruit rijden kan niet meer. Het enige alternatief is betalen. De laatste 50 km naar Sarajevo zijn in feite een luxe-rit. Het wegdek is zo vlak als een biljarttafel en ongezien breed naar Bosnische normen. Op de autosnelweg is niet zo veel te zien van het mooie Bosnische landschap, maar het is een keer wat anders na een week vooruit hobbelen. Er is bijna geen verkeer en de afrekening bedraagt 11 BAM (5,6 €). Daar kan ik mee leven.

Iets na het middaguur check ik in op Camping Oaza in Sarajevo. Er staan deze namiddag alleen enkele huishoudelijke klusjes op het programma. Door het koude en natte weer zijn mijn “winterkleren” uitgeput. Op de camping is geen wasmachine beschikbaar voor de campinggasten. Als ik het probleem uitleg aan de receptie wordt de “cleaning lady” onmiddellijk opgetrommeld. Wat zijn ze hier toch behulpzaam.

Aan de camping is een restaurant met een groot terras. Ik profiteer ervan nu het nog kan. Vandaag is het nog min of meer zonnig. Morgen wordt het opnieuw nat en kouder.

Maar niet getreurd. Het wordt sowieso een leuke dag want mijn eerste reisgezelschap is in aantocht. Marlies en Annemie hebben naar verluidt na veel wikken en wegen hun valiesje al gepakt. Een grote koffer is ten strengste verboden omwille van de beperkte opbergruimte in het busje. Sretan put dames! Kwestie van hun Bosnisch al een beetje op te frissen…