De gruwel van het verleden

Door gastblogger Martin Van Camp

Maandag 12 augustus. Veel te snel komt er een einde aan ons verblijf in Berlijn. Dit is immers een stad waar je dagen kunt in dolen. Niets liever dan verdwalen in een stad en als een gek er in slenteren en van de ene verbazing in de andere stappen. Op de vraag wat is nu het centrum van Berlijn moet ik het antwoord schuldig blijven. Berlijn is een erg vreemde stad en anno 2019 misschien nog steeds een gespleten stad.

Aangezien ik op reis ben met een voormalig Belgisch kampioen tafeltennis, is het niet meer dan logisch om kennis te maken met Berlijn 1936 en het Olympisch stadion. Het is nu de thuishaven van Hertha Berlijn (het team van Rode Duivel Dedryck Boyata). In Berlijn kan je nog veel restanten vinden van de bombastische Derde Rijk architectuur. Het megalomane Germania is er nooit gekomen, WOII betekende dat het geld niet meer voor fraaie gebouwen kon gebruikt worden maar vooral naar wat de gruwel van de oorlog zou worden. De luchthaven Tempelhof is samen met het Olympisch stadion een van die projecten die wel gebouwd werden. De luchthaven is nu een vrijhaven voor artistiek, creatief en genietend Berlijn waar er gebarbecued wordt, workshops allerhande. Het stond op het punt om in handen van projectontwikkelaars en speculanten allerhande te vallen, maar de Berlijnse bevolking besliste er anders over. Met zijn om en bij 380 hectare oppervlakte, ruim groter dan Central Park in New York is dit het grootste park van Berlijn.

20140813-P1060419-BerlijnBlog-Park-voormalige-luchthaven-Tempelhof

(foto: Berlijn-Blog.nl)

Maar wij reden langs redelijk rustige wegen richting ons doel, het Olympisch Stadion van Berlijn. Het stadion verkeert in zeer goede staat. Kan ook niet anders aangezien het nog steeds gebruikt wordt. Niet alleen het stadion is nog intact, ook het Olympisch zwembad ongeveer 100 meter daarvandaan doet nog steeds dienst als recreatiezwembad. Beide zijn toch wel oude pareltjes van topsport architectuur. In 1936 had het stadion een capaciteit van 100.000 toeschouwers. Nu is het teruggebracht tot 75.000.

dav

Het is nog vroeg in de ochtend. De eerste  schooldag voor de schoolgaande jeugd. Het voelt alsof we naar de openingsceremonie gaan en we weldra met onze nationale vlag gaan mogen zwaaien. Bij de Marathoningang zijn aan beide kanten al de overwinnaars van de verschillende disciplines gegraveerd, te beginnen met de meest bekende Jesse Owens.

Je kan de ruime omgeving van het stadion verkennen en de monumentale standbeelden bekijken die het volk opdragen tot inzet en totale overgave (mijn interpretatie ervan). En iets voorbij het zwembad vind je wat van het Olympisch stadion van 1916 overblijft. De Olympische Spelen die omwille van WOI niet hebben plaatsgevonden.

En dan zetten we onze reis verder, ongeveer 100km ten noorden van Berlijn. Het voormalige Oost-Duitsland ziet er overal heel groen uit. Zo idyllisch, poëtisch mooi, rijdend langs de rivier de Havel met een klein jachthaventje (zo leek het toch vanuit de wagen) dat bruusk eindigt in de Gedenkstätte Ravensbrück. Het concentratiekamp Ravensbrück staat bekend als het kamp voor vrouwen. Hier werden vrouwen met kinderen en sommige mannen naar getransporteerd. Het ging dan om communisten, getuigen van Jehova, activisten tegen het regime en de zogenaamde asocialen. Wat asociaal dan wel is werd uiteraard niet gedefinieerd.

Het is de eerste keer dat ik een concentratiekamp bezoek. Ik vind dat we de gruwel van het verleden, ons verleden, nooit mogen vergeten. Vandaar dat we hier nu zijn.

oznor

In stilte gaan we onze weg op het uitgestrekte terrein waar de geschiedenis sommige van de meest gruwelijke taferelen heeft laten gebeuren. Het voelt vreemd aan om op een soort van massagraf te staan. Je wordt hier stil van, het voelt kil aan en ik leg een verband tussen deze plek en het Karachi waar Sabeen aan haar eind  kwam. Belangrijke lessen kan je hier leren, de nodige verbanden kan je hier veel beter leggen dan elders, denk ik. Maar ik ben dan ook een geschiedenis freak.

IMG_20190812_134514

Kippenvel krijg je hier. Het voelt aan alsof Ingrid en ik hier uren op ons eentje rondgedoold hebben om de afschuwelijke omvang beter te kunnen vatten. Je neemt hier wel foto’s, maar het uiteindelijke is het wat bij je binnenkomt dat van betekenis is. En dat zouden misschien meer mensen moeten doen.

Ik ben blij dat Ingrid me mee naar Berlijn heeft genomen. Dit was een fantastische reis met de knuffel van Mahenaz Mahmud als hoogtepunt. Ik dank ook Els (mijn vrouw) en dochter om me in de camper te hebben geduwd (bij wijze van spreken). Ook langs deze weg gelukkige verjaardag, Els.

Gegroet jullie allen, deze gastblogger geeft nu de pijp aan Maarten 😉

Een gedachte over “De gruwel van het verleden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s