Terug in Turkije…

1 oktober 2019: Boyanovo – Tevfikiye 355 km

Wakker worden en weten dat je weg kan… Fantastisch! Ik heb vandaag een lange rit voor de boeg. Het einddoel is Tevfikiye. De 355 af te leggen kilometers gaan gepaard met hindernissen. Turkije binnen geraken is één ding, de ferry nemen naar Çanakkale het andere.

Ditmaal kies ik voor de grens van Hamzabeyli. Dat blijkt geen goede keuze. Een 10-tal km voor de grens start een enorme file met enkel vrachtwagens. Vermits er geen  personenvoertuigen tussen staan, rijd ik er gewoon voorbij. Andere auto’s doen het ook en ik ben een volgzaam type :-). Aan Bulgaarse kant staan slechts 13 voertuigen voor me. Wie denkt dat het snel gaat, zit er volledig naast.

Tevfikije 1

Het duurt welgeteld 2 uur om de grens te trotseren. Die ene Belgische toerist in de rij is het mikpunt. 2 weken geleden stond ik aan de Roemeens – Bulgaarse grens, waar vriendelijke douanebeambten me probeerden te helpen toen het inschrijvingsbewijs van de auto zoek bleek. Deze keer lijkt het wel of ze allemaal met het verkeerde been uit bed gestapt zijn. De ene negeert me compleet en kijkt niet eens op terwijl de slagboom gewoon dicht blijft. De andere trapt het gewoonweg af met zijn lunchpakket zonder enige communicatie. Kalmte alleen kan me redden. Ik hou me van de domme, zet een pokerface op en doe of de gang van zaken gebruikelijk is. Het is alles behalve normaal. De hele santeboetiek passeert de revue: inschrijvingsbewijs voertuig (tot 3 keer toe), verzekeringsbewijs en identiteitskaart. Ik moet zelfs bewijzen aan de hand van een kassaticket dat het wegenvignet voor Bulgarije betaald is. Het ligt netjes bewaard in het handschoenvakje. In het volgende douanehokje, 20 m verder gebeurt net hetzelfde. De deuren van de buscamper worden bruusk opengetrokken en weer dicht geslagen. Het is niet duidelijk wat de bedoeling is. Aan Turkse kant is het niet beter. Daar doen ze hetzelfde toneelstukje nog een keer over. Nadat alle papierwerk nog eens gecontroleerd is, roept een andere bezige bij in uniform luidkeels “control”. Ja ja, het is die Belgische buscamper die eraan moet geloven. Alle kastjes worden geopend en grondig doorzocht. Niet grondig genoeg, want de Andy’s Pepper-zaadjes blijven nipt verborgen. Het is een complete chaos aan de grens van Hamzebeyli. Alle grensgebouwen liggen in puin, terwijl ze de nieuwe al aan het optrekken zijn. De route tussen de grensposten is net een doolhof. Vrachtwagens en auto’s rijden zich vast en er ontstaan heuse opstoppingen in niemandsland. Het is zo erg dat ik na een bezoek aan de duty free-shop moet vragen welke richting ik uit moet om in Turkije te geraken. Stel je voor dat ik na alle obstakels opnieuw in Bulgarije sta…

De 2de hindernis van de dag gaat iets vlotter. Bij aankomst aan de ferryhaven in Eceabat, ligt de boot al klaar. Na het betalen van 80 TRY (13 €) kan ik meteen aan boord.

Tevfikije 2

Tevfikije 3

De aankomst in Çanakkale is een kwartier later een feit. Er rest nog 30 km tot Troia Pension en Camping (http://www.troiapension.com/) waar ik waarschijnlijk de komende 2 nachten zal blijven. De camping ligt in de buurt van de archeologische site van Troje. In het voorjaar heb ik het museum, recht tegenover de camping bezocht. Morgen kan ik mee met de campingeigenaar, die op het terrein gidst. Hij kent me nog van mijn vorige bezoek. Dat zal wel aan de pintjes liggen. En aan den Tuur, die er toen ook bij was.

Tevfikije 4

 

 

7 gedachtes over “Terug in Turkije…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s